Elk jaar weer laait de discussie rondom de Oostvaardersplassen op. Maar dit jaar was het anders dan voorgaande jaren. Dankzij de rol van internet.

Documentaire

De Oostvaardersplassen is het enige stukje natuur in Nederland waar de natuur volledig haar gang mag gaan. Het levert een uniek stuk gebied op met hoge natuurwaarden. Maar met enkele beperkingen. Als er teveel dieren in een gebied leven, is er te weinig voedsel. Als het gebied zonder grenzen zou zijn, zouden dieren op zoek gaan naar nieuw territorium. Maar dat kan niet in Nederland. Loslopende dieren veroorzaken verkeersongevallen, en dat willen we niet. Dus staan er hekken.

Is er in Nederland dan wel ruimte voor ‘echte’ natuur? Een discussie die regelmatig oplaait. Zeker als de hardheid van de natuur duidelijk in beeld wordt gebracht. Door de aanhoudende winter was er te lang te weinig voedsel voor een groot aantal dieren. En de natuur is hard: dieren gaan dood. Een schokkende reportage van EenVandaag deed de gemoederen deze keer hoog oplopen. Wie krijgt van een verdrinkend hert geen brok in de keel?

Twitter

Op twitter lieten mensen zich flink horen. Aan de ene kant was het pleidooi: bijvoeren! Aan de andere kant riepen mensen dat dit nu eenmaal de natuur is: bijvoeren is een verstoring en gaat in tegen het principe van the survival of the fittest'. In voorgaande jaren speelde de discussie zich af in kranten. Dit jaar broeit het op internet.

Bijvoeren

Inmiddels is de discussie even ten einde. Deze week nam de Tweede Kamer het besluit dat beheerder Staatsbosbeheer de dieren moet bijvoeren. Waar eerder voorstanders de beleidsmakers voldoende konden overtuigen, hebben ze dit jaar voor het eerst het onderspit moeten delven. Kan internet hier iets mee te maken hebben?

Ja, ik denk het wel. De grootste roep om niet bij te voeren komt uit de hoek van de wetenschappers en beheerders die steunen op ecologische uitgangspunten zoals draagkracht, natuurlijk evenwicht en populatiebehoud en andere van dergelijke onwrikbare argumenten. Zij konden beleidsmakers voorheen overtuigen met rapporten en internationale collega's. Nu niet meer, lijkt het. Politici horen dankzij internet sterker dan voorheen de onvrede uit de maatschappij.

Een groot deel van de mensen die roepen om bijvoeren, doen dat vanuit hun gevoel. Zij houden van de dieren zelf, van het groen, van de frisse lucht. En deze mensen zien dierenleed. Platformen als hyves, facebook en twitter geven hen vervolgens de ruimte om zich te uiten. Onderstaand filmpje op youtube is meer dan 13.000 keer bekeken.

Stilte voor de storm?

Enkele dagen na het besluit is het opvallend stil. Beheerder Staatsbosbeheer rept met geen woord over de opgelegde taak. Wel verspreidt de organisatie via allerlei media persberichten over de eerst geboortes in de wilde natuur. Jonge kalfjes en veulens doen onze harten weer sneller kloppen. De lente ontwaakt. In plaats van stervende dieren op ons netvlies zien, voelen we de vlinders kriebelen. De rust keert terug. Maar is het de welbekende stilte voor de storm?

De discussie rondom Oostvaardersplassen heeft laten zien dat internet de betrokkenheid van burgers rondom natuurbeleid sterk kan vergroten. Bovenal lijken de voorstanders van bijvoeren in internet onbewust een belangrijk kanaal te hebben gevonden. Social media bieden ruimte aan beelden en gevoelens, waar soms geen rapport tegenop kan.